mirza-baba

اشتراک گذاشته شده با :

ستاره شناسی

معرفی اولین کشف بزرگترین رادیوتلسکوپ جهان
معرفی اولین کشف بزرگترین رادیوتلسکوپ جهان
بیگ بنگ: کمتر از یک سال پس از آغاز به کار بزرگترین رادیوتلسکوپ جهان در چین،‌ تلسکوپ ۵۰۰ متری FAST، این سازه اولین کشف خود را به ثبت رساند. اخترشناسان با استفاده از دیش بزرگ این تلسکوپ موفق به رصد یک جفت تپ اختر(Pulsar) در فاصله هزاران سال نوری از زمین شدند. به گزارش بیگ بنگ به نقل از همشهری، این ستارگان که PSR J1859-01 و PSR J1931-01 نام دارند،‌ در ماه آگوست توسط این تلسکوپ رصد شده‌اند اما تایید این رصد توسط تلسکوپ پارکز در استرالیا چند ماهی به طول انجامید. هر دو ستاره متراکم هستند، و با سرعتی بالا در چرخشند در حالی که در محاصره میدان‌های قدرتمند مغناطیسی قرار دارند. این میدان‌ها تشعشعات الکترومغناطیسی را به یک کانال هدایت می‌کنند که با هر چرخش دایره‌ای را به‌وجود می‌آورد، درست مانند یک فانوس دریایی کیهانی. از روی زمین این ستاره‌ها به نظر درحال تپیدن دیده می‌شوند از این رو نام تپ اختر روی آنها گذاشته شده‌است. این جفت تپ اختر از نظر ابعاد، سرعت و فاصله تفاوت‌های زیادی با یکدیگر دارند. به گفته مدیر رصدخانه‌های نجومی ملی چین، کشف این دو پالسار توسط بزرگترین رادیو تلسکوپ جهان به آن معنی است که دورانی جدید از کشف‌های سیستماتیک توسط رادیوتلسکوپ‌های چینی آغاز شده‌است. این مجموعه ۱۸۵ میلیون دلاری با هدف جمع‌آوری امواج رادیویی ساخته شده‌ است که از اعماق زمین تابیده شده و زمین را احاطه کرده‌اند و به دانشمندان امکان می‌دهد نشانه‌های کم‌فروغ تشعشعات ابرهای باستانی هیدروژنی،‌ سیاهچاله‌های دورافتاده،‌ تپ اخترها یا نشانه‌هایی از تمدن‌های بیگانه را بیابند. دیش این تلسکوپ درون حفره‌ای بزرگ در استان گوئیژو در جنوب غرب چین نصب شده‌است، حفره‌ای که به واسطه فرسایش سنگ‌های آهکی ایجاد شده‌است. سطح گرد‌آورنده این دیش ۱۹۶ هزار متر مربع است، زیرا هرچه دیش بزرگتر باشد،‌ امواج رادیویی بیشتر و ضعیف‌تری جذب می‌کند. سایت علمی بیگ بنگ / منبع: sciencealert.com

کشف رازهای جدیدی از خوشۀ ستاره ای پروین
کشف رازهای جدیدی از خوشۀ ستاره ای پروین
به گزارش بیگ بنگ به نقل از ایسنا، این خوشه ستاره ای دارای چندین ستاره با سن متوسط است که با چشم غیرمسلح قابل دیدن هستند اما در طول زمان مشخص شده که مطالعه آنها بسیار دشوار است. خوشه هفت‌ خواهران که نام دیگرش “پروین” است در صورت فلکی “گاو” و در فاصله ۴۴۴ سال نوری از زمین قرار دارد…
ستاره های پر سرعت از ابر ماژلانى بزرگ گریخته اند!
ستاره های پر سرعت از ابر ماژلانى بزرگ گریخته اند!
بیگ بنگ: سرعت این ستاره ها تا چند صد کیلومتر بر ثانیه و بالای مقدار متوسط است. به گفته اخترشناسان دانشگاه کمبریج انگلیس، ستاره های پر سرعت از ابر ماژلانی بزرگ گریخته اند. ابر ماژلانی یک کهکشان کوتوله است که ۱۶۰ هزار سال نوری با زمین فاصله دارد. یک ستاره پر سرعت در حال ترک ابر ماژلانی بزرگ به گزارش بیگ بنگ، اخترشناسان در ابتدا فکر کردند ستاره های پر سرعت از سیاهچاله غول پیکری در قلب کهکشان راه شیری به بیرون راه یافته اند. میتوان سناریوهای دیگری نیز برای سرعت این ستاره ها در نظر گرفت مثل خوشه های ستاره ای متلاطم یا کهکشان های کوتوله در حال فروپاشی؛ اما هر سه ساز و کار در توضیح این امر ناکام مانده اند که چرا این ستاره ها فقط در بخش خاصی از آسمان یافت می شوند. تاکنون بیش از ۲۰ ستاره پر سرعت مورد شناسایی قرار گرفته که عمدتا در نیمکره شمالی هستند، اگرچه این امکان وجود دارد که تعداد بیشتری موجود باشند که فقط در نیمکره جنوبی دیده می شوند. داگلاس بوبرت، عضو تیم پژوهشی و دانشجوی مقطع دکتری در مؤسسه اخترشناسی دانشگاه کمبریج گفت: ستارگان پر سرعت عمدتا در صورت های فلکی شیر و سکستان یافت می شوند. این مسئله قابل تامل است. یکی از توضیحات احتمالی برای منشأ ستارگان پر سرعت این است که آنها از دو منظومه گریخته اند. در این نوع منظومه های ستاره ای، هرچقدر دو ستاره به هم نزدیک باشند، سریع تر به دور هم می چرخند. اگر ستاره ای بصورت ابرنواختر منفجر شود، میتواند این منظومه جفت را در هم شکند و ستاره باقی مانده نیز با سرعت چشمگیری از آنجا می گریزد. این ستاره گریزان را فراری می نامند. ستاره های فراری موجود در راه شیری به قدر کافی سریع نیستند که ستاره های پر سرعت قلمداد شوند؛ اما کهکشانی که با سرعت بالایی حرکت می کند، توان ایجاد این ستاره های پر سرعت را دارد. ابر ماژلانی بزرگ، سریع ترین و بزرگترین جرم در میان چند کهکشان کوتوله در مدار پیرامون راه شیری می باشد که فقط ده درصد جرم راه شیری را دارد. پس ستاره های فراری متولد شده در این کهکشان کوتوله میتوانند به راحتی از کهکشان خود بگریزند. ابر ماژلانی بزرگ با سرعتی معادل ۴۰۲ کیلومتر بر ثانیه در اطراف کهکشان ما گردش می کند. سرعت ستاره های فراری عبارتست از سرعتی که با آن از کهکشان گریختند به اضافه سرعت کهکشان میزبان خود. این دو عامل باعث سرعت گرفتن چشمگیر آنها می شود. دکتر راب ایزارد، عضو تیم پژوهشی و محقق مؤسسه اخترشناسی دانشگاه کمبریج اظهار داشت: پس موقعیت این ستاره ها در آسمان قابل توضیح است، زیرا سریع ترین فراری ها در امتداد مدار ابر ماژلانی بزرگ و به سمت صورت های فلکی شیر و سـکستان آزاد می شوند. محققان از مجموعه داده های حاصل از شبیه سازی های رایانه ای و نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون برای مدل سازی نحوه گریز این ستاره های پر سرعت از ابر ماژلانی بزرگ استفاده کرده و موقعیت نهایی آنها را در کهکشان راه شیری بررسی کردند. محققان زمان تولد و مرگ ستاره ها در ابر ماژلانی بزرگ را طی دو میلیارد سال گذشته شبیه سازی کرده و تمامی ستاره های فراری را یادداشت نمودند. مدار ستاره های فراری پس از بیرون رانده شدن از ابر ماژلانی بزرگ در مرحله دوم شبیه سازی ها بررسی گردید. شبیه سازی ها این امکان را به محققان میدهند تا مکان دستیابی به ستاره های گریخته از ابر ماژلانی بزرگ را پیش بینی نمایند. بوبرت افزود: ما اولین کسانی هستیم که خروج ستاره های فراری از ابر ماژلانی بزرگ را شبیه سازی می کنیم. بر طبق پیش بینی های ما، ۱۰ هزار ستاره فراری در سرتاسر فضا پراکنده شده است. نیمی از این ستاره های فراری از ابر ماژلانی بزرگ به قدری سریع هستند که توان گریز از گرانش راه شیری را هم دارند. جزئیات بیشتر این پژوهش در “یادداشت های ماهانه انجمن نجوم سلطنتی” منتشر شده است. ترجمه: منصور نقی لو/ سایت علمی بیگ بنگ منبع: sci-news.com
جستجو برای شناخت کیهان
جستجو برای شناخت کیهان
بیگ بنگ: اینشتین پس از اینکه مقاله ی سال ۱۹۱۵ خود را در مورد نسبیت عام به پایان رساند، به این فکر افتاد تا تاثیر نظریه ی جدیدش را در فهم انسان از کل جهان مورد بررسی قرار دهد. طبق استدلال او وقتی معادلات نسبیت عام، خمیدگی فضا-زمان را با توجه به حضور ماده تعیین و تفسیر میکنند، می توان نتیجه گرفت که اگر به طریقی توزیع کل ماده را بدانیم، این امکان پدید می آید که از طریق همین معادلات به هندسه یا شکل جهان به عنوان یک کل پی ببریم. به گزارش بیگ بنگ، یکی از اولین موضوعاتی که باید مطرح می شد این بود که آیا جهان محدود و دارای حد و مرز است یا اینکه گسترشی بیکرانه دارد. همانطور که در کتابهای علمی دیدیم و خواندیم، گذر از دنیای بسته زمین مرکز ارسطویی حاکم بر جهان بینی قرون وسطی، به دنیای بسته و خورشید مرکز کوپرنیکی، کپلری و گالیله ای رنسانس، یک مرحله ی انتقالی بسیار کند و سخت بود. ادعای مربوط به بیکران بودن جهان یا بی شمار بودن دنیاهایی نظیر جهان ما که توسط کسانی چون جوردانو برونو مطرح بودند یا توسط کلیسا خاموش می شد یا گوش کسی بدهکار آن نبود. نیوتن با استفاده از این طرح جهان باز و بیکران خود، این وضعیت را اساسا دگرگون کرد. در این طرح خدای همواره فعال، جاذبه جهانی را در حالتی متعادل نگه می داشت.، البته یک جهان بی کران و دارای بی نهایت ستاره، مشکلات بسیار جدی و جدیدی را آفرید. تصویری از گالیله، کپلر و کوپرنیک اینشتین هم مثل اکثر اندیشمندان در سال ۱۹۱۷ دلیلی نمی دید که بر اساس آن جهانی که را پیشنهاد کند که در زمان تغییر کند. اگر بخواهیم دقیق تر بگوییم در آن زمان تغییراتی مکانی آن هم در مقیاس کوچک مثل جا به جایی موضعی ستارگان وجود داشتند، لیکن این تغییرات هیچ رویه و روال کلی را نشان نمی داد و هیچ دلیل قاطعی هم وجود نداشت که نشان دهد در جهان حرکت هایی با سرعت های بالا وجود دارد. Radius: دایره که محیط آن با C به رنگ مشکی, قطر آن (D) به رنگ فیروزه‌ای, و شعاع آن (R) به رنگ قرمز مشخص شده‌است. مرکز دایره نیز با O در وسط مشخص است. اینشتین بعد از چند سال کند و کاش علمی با دوستان اندیشمند خود و شاگردان خود در دانشگاه مدل کیهانی خویش را یافت و بسط داد، مدل او جهان را محدود و ایستاو دارای هندسه بسته توصیف میکرد. در اینجا منظور از هندسه بسته عبارت از گسترش سه بعدی سطح یک کره بود. در واقع مدل مزبور شعاعی (Radius) نام داشت همان طور که انتظار میرفت با کل ماده جهان تعیین می شد و او در سال ۱۹۲۲ با چنین افتخاری اعلام کرد”این معادله وابستگی کامل خواص هندسی بو خواص فیزیکی را به روشنی نشان می دهد.” لیکن از راه حل هزینه سنگینی در برداشت. در یک دنیای محدود و ایستا که گرانش آن در یک نیروی جذب کننده باشد ماده این گرایش را پیدا میکند تا بر خودش فرو ریزد. به عبارت بهتر در عالم واقع، جهانی محدود و ایستا که با غلظت ثابتی از ماده پر شده نمیتواند وجود داشته باشد. تا اینکه ادوین هابل (Edwin Hubble) در سال ۱۹۲۹ از طریق مشاهدات خود و بررسی روی انتقال به سرخ ۲۴ کهکشان و مقایسهٔ آنها با یکدیگر به این نتیجه رسید که کهکشان‌های دورتر با سرعت بیشتری در حال دور شدن هستند، همانطوری که معادلات اینشتین پیش بینی کرده بودند. دانشمندان به این فکر افتادند که اگر جهان در حال انبساط باشد، پس احتمالا آغازی دارد. اگر این کهکشان ها در گذشته های دور، به زمین خیلی نزدیک تر بودند. اگر حرکت کهکشان ها در زمان گذشته را در ذهن خود مسیریابی کنیم ، نه تنها به زمانی می رسیم که جهان آغاز شده، بلکه به این مفهوم می رسیم که کلیه کهکشان ها باید از یک حجم کوچکی شروع به حرکت کرده باشند؛ هنوز هم محققان و دانشمندان، جستجو برای شناخت و ماهیت کیهان را ادامه داده اند. نویسنده: آرین خوشرنگ/سایت علمی بیگ بنگ منابع: کتاب جهان های موازی- نوشته: میچیو کاکو کتاب رقص جهان از اسطوره های آفرینش تا انفجار بزرگ- نوشته: مارسلو گلیسر
کیهان شناسی چیست؟
کیهان شناسی چیست؟
بیگ بنگ: کیهان شناسی شاخه ای از ستاره شناسی است که به بررسی مبدا و تکامل جهان هستی از زمان بیگ بنگ تا به امروز و همچنین آینده می پردازد. طبق تعاریف سازمان ناسا، کیهان شناسی “مطالعه علمی ویژگی های کیهان در مقیاسی بزرگ” میباشد. شبیه سازی کامپیوتری از چگونگی تشکیل ساختارهای بزرگ مقیاس در کیهان، که منطقه ای با گستردگی ۱۰۰ میلیون سال نوری را نشان می دهد. به گزارش بیگ بنگ، مفاهیمی مانند تئوری ریسمان، ماده تاریک و انرژِی تاریک و وجود جهان هایی بیشتر(چند جهانی) کیهان شناسان را دچار تعجب ساخته است. در حالی که دیگر جنبه های ستاره شناسی با اجرام و پدیده های کوچک سر و کار دارد، کیهان شناسی با تمامی کیهان از زمان تولد تا مرگ آن سر و کار دارد و هر مرحله از آن اسرار زیادی را در خود نهفته دارد. تاریخچه کیهان شناسی و ستاره شناسی فهم انسان از کیهان در طول زمان گسترش یافته است. در آغاز علم ستاره شناسی زمین به عنوان مرکز جهان شناخته می شد که ستاره ها و سیارات به دور آن در حال گردش بودند. در قرن ۱۶ میلادی، نیکولاس کوپرنیک دانشمند لهستانی گفت که در واقع زمین و دیگر سیارات(منظومه شمسی) به دور خورشید در حال گردش هستند که این نظریه باعث تغییر بزرگی در فهم ما از جهان شد. در اواخر قرن ۱۷ میلادی، آیزاک نیوتن نحوه برهم کنش نیروهای بین سیاره ها-خصوصا نیروهای جاذبه- را به دانش ما اضافه کرد. با آغاز قرن ۲۰ میلادی چشم اندازهای جدیدی در جهت فهم جهان ِ پیرامون ما ایجاد شد. آلبرت اینشتین یگانگی فضا و زمان را در نظریه نسبیت کلی خود ارائه داد. در اوایل قرن بیستم میلادی دانشمندان سعی در فهمیدن این مسئله داشتند که آیا کل جهان در کهکشان راه شیری خلاصه شده یا کهکشان راه شیری فقط جزئی کوچک از این جهان بزرگ، میباشد. ادوین هابل فاصله شیئی تیره در یک سحابی در درون آسمان تا زمین را محاسبه کرد و ثابت کرد که در خارج از منظومه شمسی قرار دارد و این مسئله نشان داد که کهکشان ما قطره ای در این جهان بی کران است. با استفاده از نظریه نسبیت عام، هابل فاصله این کهکشان های دور با ما را محاسبه کرد و متوجه شد که این کهکشان ها در حال دور شدن از ما هستند که او را به این نتیجه رساند که جهان نه تنها ساکن نیست، بلکه در حال انبساط است. در دهه های اخیر، فیزیکدان استیون هاوکینگ، اظهار داشت کیهان بی پایان نیست، بلکه پایانی برای خود دارد. گرچه این پایان را نمی توان مشخص کرد. این مسأله در مورد زمین نیز صدق می کند. زمین سیاره ای دارای پایان است، اما اگر فردی بخواهد پایان آن را بیابد، فقط کره زمین را بارها دور میزند. هاوکینگ همچنین عقیده دارد که کیهان نیز روزی به پایان خود خواهد رسید. برخی محققان معتقدند الگوهای دایره ای متحد المرکز مشاهده شده در نقشۀ تابش پس زمینه کیهانی در بطن فضا اثباتی بر این مسأله است که قبل از بیگ بنگ، کیهان دیگری نیز وجود داشته است. سوالات متداول کیهان شناسی قبل از بیگ بنگ چه چیزی وجود داشته است؟ بخاطر ماهیت بسته و متناهی بودن کیهان، ما قادر به دیدن “خارج” از جهان خود نیستیم. فضا و زمان بعد از بیگ بنگ به وجود آمدند. با وجود اینکه حدسیاتی مبنی بر وجود جهان هایی دیگر توسط دانشمندان زده می شود، ما عملا راهی برای مشاهده آنها نداریم پس هیچوقت نمیتوانیم مدرکی برای اثبات(یا رد) آنها پیدا کنیم. بیگ بنگ در کجا اتفاق افتاد؟ بیگ بنگ در مکان خاصی اتفاق نیفتاد، اما به یک باره به فضا و زمان ماهیت فیزیکی اعطا کرد و موجب انبساط آنی کیهان شد. آیا این مسأله که کهکشان های دیگر در حال دور شدن از ما هستند به این معنی نیست که ما در مرکز کیهان قرار داریم؟ خیر، زیرا اگر ما می توانستیم به کهشکان های دور سفر کنیم باز از آنجا به نظر می آمد که کهکشان ها در حال دور شدن از ما هستند. کیهان را مانند یک بادکنک بزرگ در نظر بگیرید. اگر در محل های مختلف بادکنک علامت بگذارید و سپس بادکنک را بترکانید، می بینید که این محل های علامت گذاری شده در حال دور شدن از یکدیگر هستند با اینکه هیچکدام در مرکز بادکنک قرار نداشتند. انبساط کیهان نیز به همین شکل میباشد. جهان هستی چقد عمر دارد؟ جهان هستی در حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال عمر دارد. این تصویر که بر پایۀ داده های ماهواره ی WMAP بدست آمده، تابش پس زمینه کیهانی درست ۳۸۰ هزار سال پس از بیگ بنگ را نشان می دهد. آیا کیهان پایان می یابد؟چگونه؟ اینکه جهان هستی به پایان می رسد یا خیر بستگی به چگالی آن دارد که در کیهان مواد چگونه تقسیم و پخش شده اند. دانشمندان “چگالی بحرانی” جهان را برآورد کرده اند. اگر این برآورد درست باشد و چگالی کنونی کیهان بیشتر از آن باشد، انبساط جهان کند خواهد شد و جهان هستی شروع به انقباض می کند تا در نهایت فرو می پاشد. اگر کیهان به آن نقطه چگالی بحرانی نرسیده باشد، همچنان به انبساط خود ادامه خواهد داد. کدام اول به وجود آمده است؟کهکشان یا ستاره ها؟ جهان بعد از بیگ بنگ به مقدار زیادی حاوی هیدروژن و مقدار کمی هلیم بود. گرانش باعث شد هیدروژن به درون خود فرو پاشی کند و ساختارهای مختلفی را تشکیل دهد. اگرچه اخترشناسان هنوز مطمئن نیستند که آیا اول حباب های ماده ستاره ها را تشکیل دادند و بعدا با گرانش این ستاره ها به همدیگر نزدیک شدند و یا مواد در فضا در اندازه های کهکشانی به صورت توده ای به وجود آمدند که بعدها ستاره ها را تشکیل دادند. ترجمه: رضا کاظمی/ سایت علمی بیگ بنگ منبع: space.com
بهترین و زیباترین تصاویر ستاره شناسی ۲۰۱۶ از دیدگا
بهترین و زیباترین تصاویر ستاره شناسی ۲۰۱۶ از دیدگا
برندگان بهترین عکس ستاره شناسی (مربوط به نجوم) سال میلادی جاری به تازگی معرفی شده اند. از ماه گرفتگی های ترسناک تا تصاویر زیبا را می توان در این مجموعه مشاهده نمود. این مسابقه هر سال توسط رصد خانه سلطنتی گرینویچ برگزار می گردد و حالا در هشتمین دوره آن، بیش از ۴۵۰۰ عکس زیبا و خارق العاده از ۸۰ کشور جهان به این مکان ارسال شده است.
نحوه ی تولد ستارگان چگونه است؟
نحوه ی تولد ستارگان چگونه است؟
بیگ بنگ: به گفته ی ریچارد بیل استادیار دانشگاه هاوایی: ستارگان زمانی متولد می شوند که اتم های عناصر سبک تحت فشار کافی در هسته ی اش قرار می گیرند تا در نهایت همجوشی هسته ای اتفاق می افتد. کلیه ی ستارگان نتیجه ی توازنی از، نیروها به شمار می آیند: نیروی گرانش اتم ها را تا زمانی در گاز بین ستاره ای در هم می فشرد که واکنش‌های همجوشی آغاز شوند و به محض آغاز واکنش‌های همجوشی، یک فشار بیرونی هم اٍعمال می کنند. تا زمانی که نیروی درونی گرانش و نیروهای بیرونی ایجاد شده توسط واکنش‌های همجوشی با یکدیگر برابر باشند، ستاره در حالت پایدار باقی می ماند. تصویری هنری از سحابی پیش ستاره ای به گزارش بیگ بنگ، ابرهای گازی در کهکشان ما و سایر کهکشان های مشابه به وفور یافت می شوند، این ابرها اصطلاحا سحابی نامگذاری شده اند. بعنوان مثال یک سحابی در فاصله ی چند سال نوری از ما قرار دارد و حاوی جرم کافی برای ساختن چند هزار ستاره به اندازه ی خورشید ما میباشد. اکثر گاز موجود در سحابی ها از مولکول های هیدروژن و هلیوم تشکیل شده اند، اما بیشتر سحابی ها در برگیرنده ی اتم هایی از سایر عناصر بوده و برخی دیگر از مولکول های آلی پیچیده ای نیز برخوردارند. این اتم های سنگین اجزای باقیمانده ستاره های قدیمی تر هستند که در اثر رویدادی به نام ابرنواختر پدید آمده اند. منبع مولکول های آلی هنوز ناشناخته باقی مانده است. بی نظمی در چگالی گاز منجر به یک نیروی گرانشی می شود که مولکول های گاز را در نزدیکی هم قرار می دهد. برخی اخترشناسان بر این باورند که یک نوع توزیع گرانشی یا مغناطیسی باعث فروپاشی سحابی می گردد. با گرد هم آمدن گازها، آنها انرژی پتانسیل خود را از دست می دهند و همین عامل، افزایش دما را در پی دارد. با ادامه ی فروپاشی، دما نیز روند افزایشی را طی می کند. ابر در حال فروپاشی به ابرهای بسیار کوچکتری تقسیم می شود که هر کدام در نهایت به یک ستاره تبدیل می شوند. هسته ی ابر سریع تر از بخش های بیرونی فرو می پاشد. پس ابر یا همان سحابی سریع تر و سریع تر شروع به چرخش می کند تا شتاب زاویه ای را نیز حفظ کند. هنگامی که هسته به دمای تقریبی دو هزار درجه کلوین می رسد، مولکول های گاز هیدروژن به اتم های هیدروژن تبدیل می شوند. سرانجام، هسته به دمای ده هزار درجه کلوین می رسد و با آغاز واکنش‌های همجوشی، شکل یک ستاره را به خود می گیرد. هنگامی که هسته در حدود سی برابر اندازه ی خورشید ما از هم فروبپاشد، به یک ستاره کامل مبدّل می گردد. یک ستاره زمانی متولد می شود که ماده بین ستاره ای در ابرهای گازی نظیر سحابی عقاب که در این تصویر مشاهده می کنید، فشرده شده و هم جوشی پیدا کند.عکس از تلسکوپ فضایی هابل زمانی که فشار و دمای درون هسته به اندازه کافی افزایش می یابد تا همجوشی هسته ای به وقوع بپیوندد، فشار بیرونی بر علیه نیروی گرانشی عمل می کند. در این مرحله، هسته تقریبا برابر با اندازه خورشید ماست. گرد و غبار باقیمانده پیرامون ستاره با افزایش دما روبرو گشته و در بخش مادون قرمز طیف به روشنی می درخشد. در این نقطه، نور مرئی حاصل از ستاره جدید نمی تواند به صفحه نفوذ کند. نهایتاً، فشار تابش حاصل از ستاره باعث در هم شکستن صفحه شده و ستاره جدید مراحل تکامل اش را آغاز می کند. ویژگی ها و عمر ستاره جدید به مقدار گازی بستگی دارد که بصورت محبوس باقی مانده است. ستاره ای نظیر خورشید عمری در حدود ۱۰ میلیارد سال دارد. مارگارت ام. هانسون استادیار فیزیک دانشگاه سینسیناتی گفت: ستارگان در نتیجه فروپاشی گرانشی سحابی های بزرگ ماده بین ستاره ای به وجود می آیند. در واقع، فضای میان ستارگان خالی نیست، یعنی ماده بین ستاره ای که بر طبق یافته های بدست آمده در بین ستارگان قرار دارد و از گاز و گرد و غبار تشکیل شده است. تنها ۱۰ درصد از جرم موجود در کهکشان راه شیری ما از ماده بین ستاره ای تشکیل یافته است. این ماده یک نیروی گرانش اعمال می کند که در نتیجه ی آن، ماده را بصورت فشرده کنار هم نگه می دارد. ستارگان زیادی در سحابی زیبای جبار(Orion) به وجود می آیند. با تداوم این به هم پیوستگی، گرانش نیز به طرز فزاینده ای قوی می شود چرا که قدرت آن با افزایش جرم و کاهش فاصله اتم ها زیاد می گردد. سرانجام، این ماده ی بین ستاره ای به کلی از هم فرو می پاشد. ماده ی موجود در قسمت مرکزی توسط ماده ی حرکت کننده به درون تحت فشار قرار گرفته و در صدد نزدیک شدن به مرکز بر می آید. این فشردگی (تراکم) مرکز ابر در حال فروپاشی را با افزایش دما مواجه می سازد. در این نقطه، دما به شدت در مرکز افزایش پیدا می کند و همین عامل، وقوع واکنش همجوشی را در پی دارد. تمامی موادی که به درون نفوذ یافته است، ستاره ی درخشان و داغی را پدید می آورد. تا زمانی که گاز هیدروژن کافی برای همجوشی از طریق واکنش های هسته ای وجود داشته باشد، و فشار گرانشی اتم ها را داغ و بصورت فشرده در مرکز نگه دارد، ستاره می درخشد. ترجمه: منصور نقی لو / سایت علمی بیگ بنگ منبع: scientificamerican.com
سیاهچاله ها چگونه متولد می شوند؟
سیاهچاله ها چگونه متولد می شوند؟
بیگ بنگ: سیاهچاله ها چگونه متولد می شوند و شکل می گیرند؟ محققان در بررسی های خود به نحوه ی شکل گیری سیاهچاله ها این عجیب ترین اجرام کیهانی پی برده اند، در این مقاله با بیگ بنگ همراه باشید تا این موضوع را بررسی کنیم. به گزارش بیگ بنگ، زمانی که ستارگان بزرگ، پر جرم و داغی به پایان زندگی کوتاه و دراماتیکشان می رسند، انفجار ابرنواختری متفاوتی رخ میدهد. این ستارگان به قدری داغند که علاوه بر هیدروژن و هلیم، کربن، اکسیژن و سیلیس را نیز را به عنوان سوخت هسته ای می توانند، بسوزانند. سرانجام همجوشی در این ستارگان منجر به تولید آهن می شود، آهن پایدارترین هسته در میان عناصر است که به سادگی در همجوشی شرکت نمی کند. (آهن آخرین هسته ای است که یک ستاره به شدت داغ می تواند به وسیله ی همجوشی تولید کند) که به معنی پایان پروسه ی همجوشی هسته ای در ستاره است. نبود سوخت برای همجوشی، منجر به کاهش دما در ستاره و این امر سبب افزایش سرعت فرو ریختن ستاره در اثر گرانش و در نهایت فرو ریختن کامل ستاره بر روی خودش می شود، سرانجام ستاره در انفجار ابرنواختری مهیبی موادش را در فضای اطرافش می پراکَنَد. اگر جرم باقیمانده ی فشرده شده ستاره از ۳ یا ۴ برابر جرم خورشید بیشتر باشد، در این صورت اگر فشار تباهیدگی نوترون ها برای متوقف کردن فروپاشی کافی نباشد، به جای تشکیل ستاره ی نوترونی، هسته تا تشکیل تکینگی گرانشی پیش می رود، این یعنی نقطه ای با همه ی جرم ستاره ی اولیه. گرانش این تکینگی به قدری قدرتمند است که بر تمام نیروهای دیگر غلبه می کند تا جایی که حتی نور هم توان گریختن از آن را نداشته باشد، از همین رو آن را سیاهچاله می نامند. بنابراین گرانش، جسمی را که فقط چند بار از ستاره ی نوترونی چگال تر باشد، به سیاهچاله تبدیل میکند و یک سیاهچاله متولد می شود. سیر زندگی یک ستاره ی بزرگ و پر جرم از تولد تا مرگ و تبدیل شدن به سیاهچاله با وجود اینکه تکینگی در مرکز سیاهچاله بی نهایت چگال است، اما این لزوما به معنی بزرگ بودن حدود خود سیاهچاله نیست (چیزی که به اشتباه تصور می شود). برای مثال سیاهچاله ای با جرم خورشید ما، شعاعی در حدود سه کیلومتر خواهد داشت( تقریبا ۲۰۰ میلیون بار کوچکتر از خود خورشید)، حال آنکه سیاهچاله ای با جرم زمین در دست شما جا می شود! اما سیاهچاله ها می توانند با مکیدن هر چه بیشتر ماده و حتی سیاهچاله های دیگر به اندازه های بسیار بزرگ و جرم های فرا تصوری دست یابند. بر خلاف باور عام که فکر می کنند سیاهچاله ها هر چیزی را که در اطرافشان باشد می مکند، یک سیاهچاله جاذبه ای بیشتر از ستاره ی مادرش ندارد و هر جرمی که پیش از انفجار بر مدار ستاره بوده می تواند اگر از انفجار جان سالم به در ببرد، در مدار سیاهچاله به حیات ِ سرد خود ادامه دهد. به دیگر سخن، برای اینکه توسط یک سیاهچاله بلعیده شوید می بایست تا حد معینی به آن نزدیک شوید! (به این حد معین افق رویداد سیاهچاله می گویند). ستاره های بزرگ ممکن است بتوانند همه ی سطح ابرنواختری خود را حفظ کنند تا حدی که دیواره های بیرونی ابرنواختر نیز در تکینگی شان فرو بریزد. همانگونه که از اسم سیاهچاله بر می آید، ما نمی توانیم سیاهچاله ها را به صورت مستقیم رصد کنیم، اما آنها با تاثیری که بر روی اجرام دیگر و پرتوهای نور می گذارند قابل شناسایی هستند. برای درک آسان تر در این مورد خاص میتوانیم چنین تصور کنیم که در یک سیستم دوتایی به جای یکی از ستاره های آن یک سیاهچاله وجود داشته باشد که ستاره ی دیگر به دور آن بگردد. در اوایل دهه ی ۱۹۹۰ رینهارد گنزل این کار را آغاز کرد؛ او با استفاده از روش نوین اپتیک های تطبیقی(در آن موقع) حرکت ستاره ها را در مرکز کهکشان راه شیری خودمان پیگیری و رسم کرد تا نشان دهد آنها باید در حال گردش بر مدار جرمی بسیار سنگین ولی نامرئی باشند. از روی سرعت بیش از اندازه بزرگ ستاره های نزدیک به مرکز راه شیری – چند میلیون کیلومتر بر ساعت – می توان فهمید سیاهچاله ای بسیار سنگین با جرمی در حدود ۲ تا ۴ میلیون برابر جرم خورشید در مرکز کهکشان راه شیری وجود دارد – که به کمان – ای* معروف است – . باید اضافه کنم که تنها در راه شیری ده ها میلیون سیاهچاله هر یک به جرم ده ها برابر جرم خورشید وجود دارد. تصویری از فعالیت های سیاهچاله ی مرکزی راه شیری با نام کمان – ای* در سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۳ در مرکز اغلب کهکشان ها سیاهچاله های فوق سنگینی به کمین نشسته اند، سیاهچاله هایی که اجرام کهکشان ها به دور آنها می گردند. در حقیقت، از رصد تابش شدید گازهایی که با سرعتی نزدیک به سرعت نور در نزدیکی مرکز کهکشان های دیگر، چنین بر می آید که سیاهچاله های بسیار سنگین تری نیز وجود دارند؛ سیاهچاله هایی با جرمی در حدود چند میلیارد برابرخورشید. جرم سیاهچاله ی مرکزی کهکشان مسیه ۸۷ بیست میلیارد برابر جرم خورشید تخمین زده شده است؛ که این یعنی حجمی به بزرگی کل منظومه ی شمسی ما! به نظر می رسد جهان آغازین که در آن، ستاره های بسیار بزرگ عمر کوتاهی داشتند، جهان پر شده از سیاهچاله ها، که در طول زمان های مدید با هم یکی شدند و سیاهچاله های بزرگتر و بزرگتری را تشکیل دادند. مشاهدات نشان می دهد چنانچه میدان های گرانشی دو سیاهچاله درهم ادغام شوند آنها می توانند در رقصی کیهانی به دور هم بگردند و امواج گرانشی را ایجاد کنند. این امواج حاصله در فضا -زمان پخش شده و با ابزارآلات بسیار حساس دانشمندان قابل رصد هستند. یکی از بزرگترین رویدادها، لحظاتی پس از تولد یک سیاهچاله رخ میدهد زمانی که؛ گرما و میدان مغناطیسی به شدت تقویت شده ی ستاره ی فرو پاشیده ترکیب می شوند تا پرتوهای متمرکز یا جت هایی از تشعشع را عمود بر سطح در حال چرخش صفحه ی یک پارچه سیاهچاله روانه کنند. این پرتوها مقادیر بسیار زیادی از ذرات و انرژی را ( در مقیاس یک میلیارد میلیارد برابر انرژی خروجی خورشید خودمان) با سرعتی نزدیک به سرعت نور از سیاهچاله به بیرون پرتاب می کنند. امواج شوک این پرتوهای به شدت سنگین و پر انرژی منجر به تابش پرتو گاما تحت مکانیزمی موسوم به “انفجار پرتو گاما” یا “فرانواختر” می شوند (این پدیده را از آن جهت فرا نواختر می نامند که انرژی و درخشش آن در مقیاس صدها میلیون برابر ابرنواختر است.) انفجار پرتو گاما درخشان ترین رویداد الکترومغناطیسی هستند که در جهان ما رخ داده اند، یک انفجار پرتو گاما میتواند از یک میلی ثانیه تا نزدیکی های یک ساعت به طول بینجامد –انفجار های معمول حدودا فقط چند ثانیه طول می کشند – این انفجارها اغلب با پدیده ی طویل العمرتری موسوم به “پس تاب” که در طول موج های بلند تری نظیر اشعه ی ایکس، فرا بنفش، نور مرئی، مادون قرمز و امواج رادیویی رخ می دهد، همراه می شوند و قابل رصد هستند. احتمال دارد که برخورد بین ستاره های نوترونی و یا یک ستاره ی نوترونی با یک سیاهچاله نیز منجر به انفجار پرتو گاما شود. جالب است بدانید، به نظر می رسد برای ستاره ای که عناصر سنگین کمتری دارد تبدیل شدن به هایپرنوا و تولید طوفان اشعه ی گاما آسان تر باشد. این و این حقیقت که ستاره های بزرگ تر عمر کوتاهی در جهان آغازین داشتند به این معنی است که پدیده ی انفجار پرتو گاما امروزه کمیاب تر از مقداری است که قبلا بوده است. با این وجود، کاوشگر سویفت ناسا که اختصاصا با هدف مکان یابی “انفجارهای پرتو گاما” در اعماق آسمان در سال ۲۰۰۴ پرتاب شد، روزانه به طور متوسط یک “انفجار” ثبت می کند؛ این بدان معناست که انفجارهای پرتو گاما پدیده های کمیابی نیستند. لازم به یاد آوری است که ابرنواخترها یا انفجارهای پرتو گاما که در فاصله ی مثلا ۹ میلیارد سال نوری رصد می شوند، در حقیقت ۹ میلیارد سال پیش رخ داده اند و نور آنها اکنون به ما رسیده است! ترجمه: محمد آقائی مقدم/ سایت علمی بیگ بنگ منبع: physicsoftheuniverse.com
راز ستاره های مغناطیسی عظیم
راز ستاره های مغناطیسی عظیم
بیگ بنگ: یک دانشجوی دوره دکتری سیستم دو ستاره ای پرجرم و منحصر به فردی با میدان مغناطیسی را کشف کرده که می تواند به رمزگشایی این نوع ستارگان کمک کند. به گزارش بیگ بنگ، تصور می شود حدود یک سوم ستاره ها در کهکشان ما در سیستم های دوتایی قرار دارند، جایی که دو یا چند ستاره به دور یک نقطه معمولی می چرخند. این اجرام برای اخترشناسان بسیار با ارزش هستند، چون تماشای رفتار آنها به محققان اجازه می دهد که جرم آنها و ارتباط آن با روشنایی شان را بررسی نمایند کلیدی که به ما اجازه می دهد بفهمیم ستارگان چگونه تکامل پیدا می کنند. “مت شولتز” دانشجوی دکتری از دانشگاه گرونبل فرانسه، برهمکنش مغناطیسی ستاره های دوتایی نزدیک را با استفاده از تلسکوپ فرانسوی کانادایی هاوایی مورد بررسی قرار داد. “Epsilon Lupi”چهارمین سیستم ستاره ای درخشان در صورت فلکی گرگ است. این جفت ستاره در حدود ۵۰۰ سال نوری از زمین قرار دارند و هر دوی آنها آبی رنگ هستند. هر کدام ۷ تا ۸ برابر جرم خورشید را دارند، در واقع ادغام جفت ستاره با هم باعث شده که با نوری معادل ۶۰۰۰ برابر خورشید بدرخشند. دانشمندان برای سالها می دانستند که این یک سیستم دوتایی است، اما ایده ای نداشتند که این دو ستاره غول پیکر دارای میدان مغناطیسی هستند. به گفته ی شولتز: « منشا مغناطیس میان ستاره های پرجرم ناشناخته است و این کشف به ما کمک خواهد کرد تا این پرسش را مطرح کنیم که چرا این ستاره ها میدان مغناطیسی دارند.» در ستاره های سرد مانند خورشید میدان مغناطیسی توسط دینامی باعث انتقال گرما در لایه های بیرونی ستاره می شود، اما در ستاره های عظیم این انتقال گرما وجود ندارد در نتیجه هیچ گاه از دینام مغناطیسی پشتیبانی نمی کند، با این وجود حدود ۱۰ درصد ستاره های بزرگ از میدان های مغناطیسی قوی پشتیبانی می کنند. دو توضیح برای منشا میدان مغناطیسی وجود دارد، هر دو ایده براساس چیزی بنام “فسیل میدان مغناطیسی” تعریف می شوند، در واقع این میدانی است که از یک نقطه در گذشته ستاره ایجاد کرده و سپس در سطح آن قفل شده است. فرضیه اول این است که میدان مغناطیسی زمانی که ستاره آغاز به شکل گیری کرده، تشیکل شده است. در فرضیه دوم میدان مغناطیسی از دینامی تشکیل شده که توسط مخلوط شدید ماده ی رانده شده در زمان شکل گیری دو ستاره ی دوتایی، ایجاد شده است. به گفته ی شولتز: « این کشف به ما اجازه می دهد که سناریوی ادغام ستاره های دوتایی را رد کنیم، با این حال یافته های اولیه نشان می دهد، کمتر از دو درصد ستاره های بزرگ دوتایی میدان مغناطیسی دارند و ما هنوز دلیل آن را نمی دانیم.» این تحقیقات نشان می دهد قدرت میدان مغناطیسی در ستاره های دوتایی شبیه هم هستند. با این حال میدان مغناطیسی آنها بر ضد هم دیگر است، مثلا میدان مغناطیسی قطب شمال یک ستاره همراستا با میدان مغناطیسی قطب جنوب ستاره دیگر است و حتی ممکن است دو ستاره یک میدان مغناطیسی را با هم به اشتراک گذاشته باشند. شولتز افزود: « ما مطمئن نیستیم دلیل آن چیست ولی احتمالا به دلیلی مهمی درباره تعامل ستاره ها با یکدیگر ارتباط دارد.» زمانی که ستاره ها به اندازه کافی به هم نزدیک هستند به مگنتوسفر آنها به احتمال زیاد در تعامل با هم است و میدان مغناطیسی آنها می تواند بعنوان یک ترمز برای کم کردن سرعت ستاره ها در دراز مدت در چرخش فزاینده نسبت به هم باشد. جزئیات بیشتر این پژوهش در arxiv.org منتشر شده است. سایت علمی بیگ بنگ / منبع: phys.org
مروری بر ۱۰ رویداد جذاب ِ دنیای نجوم
مروری بر ۱۰ رویداد جذاب ِ دنیای نجوم
بیگ بنگ: هر روز به لطف ماموریت ها و تجهیزات فضایی و زمینی می توانیم از بسیاری از رویدادهای نجومی و فضایی آگاهی پیدا کنیم. در این پست به ۱۰ رویداد جذاب نجومی که بتازگی اخبارش در سایتهای معتبر جهان انعکاس داده شده پرداخته ایم، با بیگ بنگ همراه باشید: بارش شهابی برساوشی در سال ۲۰۱۵ برفراز کوه شاستا در کالیفرنیای آمریکا- عکس از برد گولدپینت بارش شهابی برساوشی ۲۰۱۶ این شهاب‌ها از کجا می‌آیند؟ از نظر جهت‌ در آسمان، همه‌ی آنها از صورت فلکی برساوش منشاء گرفته‌اند. به همین دلیل است که نام بارش شهابی این شب‌ها که در آخر هفته اوج می‌گیرد را برساوشی گذاشته‌اند. اما از نظر فضایی که حساب کنیم، منشاء اصلی این شهاب‌ها، دنباله‌دار «سوییفت-تاتل» است. زمین این روزها در حال وارد شدن به غبار برجای مانده از این دنباله دار است. این عکس ترکیبی که آگوست سال گذشته در کالیفرنیا گرفته شده، ۶۰ شهاب برساوشی را بر فراز کوه شاستا در کالیفرنیای آمریکا نشان می‌دهد. قرار است که بارش شهابی برساوشی آخر هفته (پنج شنبه و جمعه ساعت ۱ بامداد تا طلوع خورشید در جهت شمال شرقی آسمان به سمت صورت فلکی برساوش در ایران) بهترین بارش شهابی امسال را داشته باشد.[apod] تصویری از کهکشان MCG 07-33-027 کشف کهکشانی با نرخ ستاره سازی بالا دوربین پیشرفته تلسکوپ فضایی هابل کهکشانی را شکار کرده که سالانه صد برابر کهکشان های عادی در آن ستاره متولد می شود. کهکشان MCG 07-33-027″  عجیب و نامتعارف محل تشکیل ستارگان انفجاری است و ۳۰۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد. در کهکشان ها به طور عادی سالانه تنها یک زوج ستاره تشکیل می شود اما  تعداد ستاره های تشکیل شده در این کهکشان صد برابر کهکشان های عادی است. بازوهای مارپیچی این کهکشان و مناطق درخشان شکل‌گیری ستاره در تصویر جدید هابل باعث می شود، ستاره‌شناسان براحتی بتوانند آن را بررسی کنند.[spacetelescope] تصویری هنری از سیارات فراخورشیدی TRAPPIST-1b و TRAPPIST-1c شناسایی اتمسفر سیارات فرا خورشیدی ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل ناسا، برای اولین بار، اتمسفر دو سیاره فراخورشیدی سنگی وهم اندازه زمین را که در حدود ۴۰ سال نوری از ما فاصله دارند را مورد بررسی قرار دادند و به این نتیجه رسیدند که ممکن است این دو سیاره برای پرورش حیات، ایده آل باشند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که دو سیارات فراخورشیدی TRAPPIST-1b و TRAPPIST-1c اتمسفر هیدروژنی ندارند، از آنجا که هیدروژن متراکم در اتمسفر معمولا منجر به اثر گلخانه ای ویرانگر می‌شود، بنابراین جو این سیارات می تواند برای پشتیبانی از حیات مناسب باشد.[NASA] تصویری هنری از کاوشگر فیله بر سطح دنباله دار بدرود فاتح دنباله دار هنوز تا پایان ماموریت فضاپیمای روزتا (Rosetta) در ماه سپتامبر ۲۰۱۶ مدتی باقی مانده است. اما چندی پیش «فیله» سطح‌نشین این ماموریت، برای همیشه ارتباطش را با روزتا قطع کرد و باز زمینیان خداحافظی کرد. روزتا از سیستم واحد پردازشی سیستم پشتیبانی الکتریکی(ESS) برای ارتباط با فیله استفاده می‌کند، اما محققان آن را خاموش کردند تا بدین صورت پایان ماموریت این کاوشگر را اعلام کنند. با غیر فعال شدن این سیستم، دیگر هیچ راه ارتباطی میان این دو فضاپیما وجود نخواهد داشت. مدارگرد روزتا نیز در سپتامبر ۲۰۱۶ ارتباطش با ایستگاه زمینی قطع می شود.[ESA] نمایی زیبا از کمان ستارگان کهکشان راه شیری- عکس از گرت ایوانز جهان را در آغوش بگیر چه می‌شود اگر از یک صخره بالا بروید و این صحنه‌ی خارق‌العاده از کیهان را ببینید؟ کهکشان راه‌شیری با همه‌ی ستاره‌ها و سحابی‌هایش. تنها چیزی که نیاز دارید آسمانی تاریک و شبی صاف و آرام است. اگر یک دوربین عکاسی دیجیتال داشته باشید می‌توانید منظره‌ای که با چشم دیده‌اید یا حتی فراتر از آن، سحابی‌های کم‌نور را ثبت کنید. یک عکاس نجومی دقیقا همین کار را کرده و ماه پیش این عکس ترکیبی را ساخته است. اجزاء مختلف این عکس در یک شب و با فاصله‌ی چند متر از یکدیگر گرفته شده‌اند.[apod] نمایی از کهکشان NGC 3125 قلب تپندۀ یک کهکشان ستاره فشان این تصویر از تلسکوپ هابل ناسا مرکز تپنده ی کهکشان NGC 3125 را نشان میدهد. این کهکشان که توسط جان هِرشل در سال ۱۸۳۵ کشف شد، نمونه ای عالی از یک کهکشان ستاره فشان است که در آن تعداد بسیار زیادی از ستارگان جدید در حال شکل گیری هستند و در میان ابرهای به شدت داغ از گاز به وجود می آیند. این کهکشان که در فاصله ی حدود ۵۰ میلیون سال نوری و در صورت فلکی آنتلیا قرار دارد، شبیه به ابرهای ماژلانی است اما بسیار روشن تر و پر انرژی تر از آنهاست.[NASA] سحابی عقاب از نگاه تلسکوپ هرشل سحابی عقاب در قاب تلسکوپ هرشل این عکس جذاب از سحابی عقاب را تلسکوپ فضایی هرشل گرفته است. حسگرهای فروسرخ در هرشل می‌توانند به خوبی پرتوهای ساطع شده از غبارهای سرد را ثبت کنند. هرچند که ستاره‌های جوان و داغ مرکزی در این طول موج مشخص نیستند، ولی بادها و تابش ستاره‌ها کاملا شکل گازهای این سحابی را دگرگون کرده اند. سحابی عقاب ۶۵۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد و با تلسکوپ‌های کوچک یا دوربین دو چشمی به راحتی می‌توان آن را در صورت فلکی مار مشاهده کرد. این سحابی در سال ۱۷۴۵ توسط ژان فیلیپ دو شوزو کشف شد.[apod] شکار کمان ستارگان راه شیری در بولیوی کمان ستارگان کهکشان راه شیری بر فراز بولیوی دانیل کردان، عکاس جوان روسی که در رشته فیزیک تحصیل کرده، به بزرگترین نمکزارهای جهان سفر می‌کند که به دلیل دورافتاده بودنشان، بهترین مناظر را می‌تواند از آسمان پر ستاره شب شکار کند. وی در سفر خود به منطقه “آلتیپلانو” در بولیوی به ثبت تصاویر زیبایی از قوس کهکشان راه شیری و بازتاب آن بر روی نمکزار “سولاردو ییونی” پرداخته است. کردان به همراه یک تیم به مدت یک هفته خود را با ارتفاع سازگار کردند و سپس به سمت نمکزار حرکت کردند. ارتفاع این منطقه حدود ۳۶۰۰ متر بالاتر از سطح دریا است. این تیم عکاسی در طول روز یک مسیر را ردیابی کرده و در شب همان مسیر را با استفاده از جی‌.پی‌.اس دنبال می‌کردند. به گفته کردان، در این مکان به قدری هوا تاریک است که انگار در تونلی سیاه در حال حرکت هستید و حتی ممکن است در این تاریکی شب، در سطوح خطرناک گیر کنید.[RT.com] مرگ دنباله دار نگون بخت رصدخانه فضایی خورشیدی و هلیوسفر(هورسپهری) در روزهای سوم و چهارم آگوست ۲۰۱۶ تصاویر دنباله‌دار درخشانی را ثبت کرد که با سرعت ۲ میلیون کیلومتر در ساعت به سمت خورشید در حرکت است. با بررسی ها مشخص شد این دنباله‌دار به درون خورشید فرو نرفت بلکه از کنار آن گذشت. در واقع این دنباله‌دار نتوانست از گرمای خورشید جان سالم به در ببرد و همانند دیگر مسیر خورشیدی‌ها بر اثر گرما و گرانش شدید نزدیک خورشید از هم پاشید و بخار شد. دنباله‌دارها تکه‌های از خاک و یخ هستند که در مداری بسیار کشیده به گرد خورشید می‌چرخند. مدار آنها به قدری بیضوی است که دورترین نقطه آن یعنی نقطه اوج از مدار پلوتو هم بسیار دورتر است. قرص سرخ‌ رنگ مرکز تصویر بخشی است که برای پوشاندن قرص و تاج بسیار درخشان خورشید بکار رفته تا چگونگی نزدیک شدن دنباله دار بهتر مشاهده شود، جایگاه خود قرص خورشید با دایره‌ سفید دیده می‌شود.[NASA] سحابی جبار نمایی خیره کننده از سحابی جبار یک تلسکوپ فوق‌العاده قدرتمند بر روی زمین توانسته با نگاه به سحابی جبار یا شکارچی(Orion Nebula) که ۱۳۵۰ سال نوری با زمین فاصله دارد به حقیقت بی‌نظیری در آن پی ببرد. این تلسکوپ غول پیکر که در رصدخانه پارانال شیلی نصب شده به دانشمندان کمک کرد تا با استفاده از اشعه مادون قرمز نگاه دقیق‌تری به این منطقه ی تشکیل ِ ستاره ای، داشته باشند. ستاره شناسان موفق شدند تا کوتوله‌های کم‌ جرم قهوه‌ای رنگی را در این منطقه مشاهده کنند؛ البته به آنها ستاره‌های نارس نیز گفته می‌شود؛ همچنین در این تصویر اجرام کیهانی که جرمشان به اندازه ی سیارات کم است نیز دیده شد. به گفته ی محققان شناخت این اجرام کم جرم در سحابی جبار در تشریح نظریه‌هایی که در رابطه با نوع شکل‌گیری ستاره ها مطرح است؛ بسیار مهم و حیاتی است. در کل؛ تصویر گرفته شده نشان می‌دهد نسبت به چیزی که تصور می‌شد تعداد اجرام کم جرم در این منطقه ۱۰ برابر بیشتر است.[sci-news] سایت علمی بیگ بنگ: bigbangpage.com